Przejdź na stronę główną Interia.pl

Wybierz dział

Wprowadzenie

Program społeczny

Program społeczny pozytywizmu warszawskiego obejmował zasadniczo dwie kwestie: pracy organicznej i pracy u podstaw.

Punktem wyjścia dla postulatu „pracy organicznej” była teoria organiczna H. Spencera, który wskazywał analogie między żywym organizmem, w którym sprawne działanie wszystkich narządów jest gwarancją jego prawidłowego funkcjonowania, a społeczeństwem. Przedstawiciele teorii organicznej uważali, iż należy zagwarantować harmonijny rozwój wszystkich dziedzin życia, przemysłu, rolnictwa, a rozwój życia umysłowego, kultury zależy od rozwoju gospodarczego. Głosili kult wiedzy, rozumu, nawoływali do postępu technicznego. Twierdzili, że bogactwo nagromadzone przez jednostki jest jednocześnie majątkiem całego społeczeństwa. Praca organiczna miała polegać na współpracy wszystkich warstw społecznych (tak jak współpracują ze sobą członki zdrowego organizmu).

Z pojęciem pracy organicznej wiąże się ściśle praca u podstaw, czyli „praca nad ludem i dla ludu”. Żaden organizm nie może prawidłowo funkcjonować, jeżeli któryś z jego członków nie domaga. Najbardziej chorą częścią polskiego społeczeństwa były warstwy najuboższe. Aby społeczeństwo stanęło na wyższym poziomie, należało najpierw podnieść poziom życia ludu poprzez wykształcenie i odpowiednie wychowanie.

Pozytywiści w swych publikacjach często podejmowali sprawę sytuacji kobiet - uważali, że powinny one mieć możliwość zdobycia wykształcenia i podjęcia odpowiedniej pracy, aby mogły być samodzielne i nie musiały w razie problemów życiowych liczyć na innych.

Ważnym elementem w programie społecznym pozytywistów była tzw. kwestia żydowska, czyli przyczyny braku asymilacji Żydów. Publicyści domagali się demokratyzacji życia społecznego i uznania praw mniejszości etnicznych i religijnych.

Pogłębiaj wiedzę w temacie: Wprowadzenie

Ciekawostki (0)

Zabłyśnij i pokaż wszystkim, że znasz interesujący szczegół, ciekawy fakt dotyczący tego tematu.