Przejdź na stronę główną Interia.pl

Wybierz szkołę

Wybierz dział

Zaproszenie do wspólnej nauki

zaprasza Cię do wspólnej nauki fiszek

Połączenie głosowe
Upewnij się, że masz włączone głośniki i mikrofon
Odrzuć

Jarmark cudów (W. Szymborska)

Jarmark cudów (W. Szymborska)

Jest to wiersz o niezwykłości otaczającego nas świata. Jako cuda określono tu rzeczy zwyczajne, np. chmury, wiatr. Podmiot liryczny (może poetka) to ktoś, kto umie patrzeć, umie się dziwić, chce wyrazić swoje uczucia - są to cechy prawdziwego artysty. Poetka w wierszu zastosowała paradoks (efektowne sformułowanie przeciwstawnych myśli, gra sprzecznych pojęć):

- „cud pospolity”

- „cud zwykły”

- „cud jeden z wielu”

- „cud na porządku dziennym”

- „cud pierwszy lepszy”

- „cud, który nie tak dziwi jak powinien”

- „cud tylko się rozejrzeć”

- „cud dodatkowy”

- „cud bez czarnego fraka i cylindra”.

Cały wiersz zbudowany jest na zasadzie paradoksu - cud i zwykłe fakty z otoczenia człowieka. Kompozycja wiersza jest kompozycją rozumowania - najpierw hipoteza, potem wyliczanie argumentów (cudów), teza i wniosek, że „co nie do pomyślenia / jest do pomyślenia”. Wiersz jest jednym wielkim cudem. To, że żyjemy, myślimy, patrzymy, mamy wyobraźnię jest cudem, czyli cuda dzieją się wokół nas.

Wiersz liczy 12 strof, wśród których przeważają trzywersowe (tercymy). Brak tu rymów, wersy mają różną ilość sylab.

Zobacz podobne opracowania

Ciekawostki (0)

Zabłyśnij i pokaż wszystkim, że znasz interesujący szczegół, ciekawy fakt dotyczący tego tematu.