Przejdź na stronę główną Interia.pl

Wybierz szkołę

Wybierz dział

Zaproszenie do wspólnej nauki

zaprasza Cię do wspólnej nauki fiszek

Połączenie głosowe
Upewnij się, że masz włączone głośniki i mikrofon
Odrzuć

Starożytny Rzym - niewolnictwo w Rzymie. Powstanie Spartakusa

Starożytny Rzym - niewolnictwo w Rzymie. Powstanie Spartakusa

W żadnym starożytnym państwie niewolnictwo nie było tak bardzo rozwinięte jak w Rzymie. Stałym i niewyczerpanym źródłem napływu niewolników były wojny zaborcze. Wzrost liczby niewolników sprawiał, że ich praca stawała się tania i bardziej opłacalna niż praca ludziwolnych. Niewolnicy pozbawieni byli wolności i wszelkich praw. Ich los zależał wyłącznie od właściciela. Pan posiadał w stosunku do niewolnika prawo życia i śmierci. Niewolnicy nie mogli zawierać małżeństw ani posiadać jakiejkolwiek własności. W przypadku popełnienia przestępstwa byli bardzo surowo karani. Zatrudnieni byli głównie na roli, w kopalniach i kamieniołomach, a także jako służba domowa. Młodzi, zdrowi i silni niewolnicy trafiali do szkoły gladiatorów (gladius - miecz). Uczono w nich walki na miecze, włócznie, posługiwania się siecią i trójzębem. Gladiatorzy byli to ludzie przeznaczeni na śmierć. Brali udział w walkach na arenach cyrkowych jako zapaśnicy, by dostarczać rozrywek obywatelom rzymskim.

Położenie niewolników w Rzymie było o wiele gorsze niż niewolników w Grecji.

Powstanie Spartakusa (73-71 r. p.n.e.)

Źródła pozyskiwania niewolników:

- napady pirackie

- ludzie, którzy popadli w niewolę za długi

- jeńcy wojenni

- sprzedaż dzieci

- dziecko urodzone przez niewolnicę.

Rosnący wyzysk niewolników sprawiał, że coraz częściej zrywali się do walki przeciwko swoim właścicielom. W 73 roku przed naszą erą doszło do wybuchu największego w dziejach Rzymu powstania niewolników. Jego przywódca Spartakus (z pochodzenia Trak) był gladiatorem. Po wykryciu spisku w szkole gladiatorów Spartakus wraz z siedemdziesięcioma niewolnikami schronił się na stokach Wezuwiusza, gdzie odpierał ataki. Zwycięstwa nad oddziałami rzymskimi sprawiły, że do powstania przyłączali się zbiegli od swych panów niewolnicy. W niedługim czasie Spartakus zebrał wielotysięczną armię. Bunt niewolników ogarnął całą środkową i południową Italię. Wywołało to w Rzymie wielkie zaniepokojenie. Właściciele niewolników domagali się zmobilizowania wszystkich sił, by przywrócić porządek w państwie. Wkrótce Rzymianie zgromadzili olbrzymie wojska i przystąpili do tłumienia powstania. Brak zgody wśród przywódców i podział szeregów powstańczych doprowadziły do rozbicia oddziałów buntowniczych przez armię rzymską dowodzoną przez Marka Krassusa. W bitwie poległ dzielnie walczący do samego końca Spartakus. Śmierć wodza niewolników oznaczała ostateczny upadek powstania. Z pokonanymi buntownikami Rzymianie obeszli się w okrutny sposób. Około sześciutysięcy schwytanych po bitwie niewolników ukrzyżowano wzdłuż drogi wiodącej do Rzymu.

Najważniejsze informacje

Niewolnictwo w Rzymie: niewolnicy rzymscy byli pozbawieni wszelkich praw, właściciel niewolnika posiadał wobec niego prawo życia i śmierci. Ich napływowi sprzyjały prowadzone przez Rzym wojny zaborcze.

Powstanie niewolników: lata 73-71 p.n.e., wódz: Spartakus, powstańcy zostali rozgromieni przez wojska rzymskie pod wodzą Marka Krassusa. Było to największe powstanie niewolników w Rzymie.

 

Zobacz podobne opracowania

  • Liceum
  • Historia
  • Starożytność
  • Liceum
  • Historia
  • Starożytność
  • Liceum
  • Historia
  • Starożytność
  • Liceum
  • Historia
  • Starożytność

Ciekawostki (0)

Zabłyśnij i pokaż wszystkim, że znasz interesujący szczegół, ciekawy fakt dotyczący tego tematu.