Przejdź na stronę główną Interia.pl
Zaproszenie do wspólnej nauki

zaprasza Cię do wspólnej nauki fiszek

Połączenie głosowe
Upewnij się, że masz włączone głośniki i mikrofon
Odrzuć

Iłłakowiczówna, Kazimiera (1892-1983)

Pochodząca z Wilna znana polska poetka, pisarka i tłumaczka. Początkowo uczyła się w domu, następnie była studentką kolegium dla cudzoziemców na światowej sławy uniwersytecie w Oksfordzie. Ukończyła na Uniwersytecie Jagiellońskim studia z zakresu literatury polskiej i angielskiej.

W latach pierwszej wojny światowej (1915-1917) była sanitariuszką w armii rosyjskiej. Od 1918 r. pracowała w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, a od 1926 w Ministerstwie Spraw Wojskowych, m. in. jako sekretarka Józefa Piłsudskiego. W 1939 r. została ewakuowana do Rumunii, w czasie wojny przebywała głównie w Siedmiogrodzie. W 1947 r. wróciła do kraju i zamieszkała w Poznaniu.

Debiutowała jako poetka w prasie w 1905 r. W 1911 wydała pierwszy tomik Ikarowe loty, następnie m. in. Kolędy polskiej biedy, Trzy struny (1917), Śmierć Feniksa (1922), Płaczący ptak (1927), Popiół i perły (1930), Ballady bohaterskie (1936), Poezje 1940-1954 (1954), Lekkomyślne serce (1959), Szeptem (1966). Łączyła tradycję romantyczną z modernizmem, poezję Skamandrytów z nowatorstwem formy. Nawiązywała do ludowo-baśniowej fantastyki.

Wydała także tom prozy poetyckiej Z rozbitego fotoplastikonu (1957), szkice i wspomnienia Niewczesne wynurzenia (1958) oraz Trazymeński zając (1968), Rzeczy sceniczne (1969). Przekładała prozę i poezję, m. in. J. W. Goethego, F. Schillera, L. Tołstoja. Jest autorką zbiorów wierszy Wiersze wybrane 1912-1947 , Wybór wierszy (1956), Poezje wybrane (1968), Liście i posągi (1968), Odejście w tło (1976), Sługi nieużyteczne (1977).

Ciekawostki (0)

Zabłyśnij i pokaż wszystkim, że znasz interesujący szczegół, ciekawy fakt dotyczący tego tematu.