Wybierz dział

Cywilizacje dalekiego i bliskiego wschodu - kultura Izraelitów

Cywilizacje dalekiego i bliskiego wschodu - kultura Izraelitów

Starożytna Palestyna była terenem ścierania się wpływów wielu rozmaitych państw i kultur. W I poł. II tys. p.n.e. pojawiły się tam plemiona hebrajskie. Według Biblii praojcem Hebrajczyków był Abraham. Osiedlił się on w ziemi Kanaan (w Palestynie) na polecenie Boga - Jahwe. Wnuk Abrahama - Jakub, uciekając przed klęską głodu, schronił się w Egipcie (ziemia Gosen). Plemiona hebrajskie, którym przewodziło 12 synów Jakuba zostały w Egipcie obrócone w niewolników. Z niewoli wybawił ich Mojżesz. Wyprowadził on Hebrajczyków do Ziemi Obiecanej, ziemi ojców - do Kanaanu. Przed osiedleniem się stoczyli walki z miejscową ludnością (Filistynami). Saul zjednoczył plemiona hebrajskie, ale pierwszym wielkim władcą państwa izraelskiego został jego syn i następca król Dawid (ok. 1004 - ok. 972 r. p.n.e.). Stworzył on silne państwo izraelskie ze zdobytą na Filistynach Jerozolimą jako stolicą.

Syn Dawida - król Salomon (ok. 972 - ok. 930 p.n.e.) jest powszechnie uznawany za twórcę potęgi Izraela. Przeszedł do legendy jako symbol mądrości, rozwagi. Umocnił on państwo, za jego panowania nie dochodziło do znaczących konfliktów z sąsiadami. Podzielił państwo na 12 okręgów. Za jego panowania ufortyfikowano największe miasta, rozbudowano kopalnie miedzi. Państwo prowadziło ożywioną wymianę handlową, wznoszone były liczne budowle, wśród nich największym dziełem była świątynia w Jerozolimie, gdzie przechowywana była Arka Przymierza z Dziesięcioma Przykazaniami. Po śmierci Salomona państwo się rozpadło na dwa królestwa - Judy i Izraela. Utraciły one samodzielność polityczną i popadły w zależność od potężniejszych sąsiadów. Szczególnie dramatyczne wydarzenia rozegrały się ok. 587 r. p.n.e., kiedy to władca sąsiedniej Babilonii, król Nabuchodonozor, zdobył Jerozolimę, zniszczył świątynię, a około 20 tys. Judejczyków wysiedlił z Palestyny na terytoria między Eufratem a Tygrysem. Ta tzw. „niewola babilońska” trwała do upadku państwa babilońskiego w 539 r. p.n.e. W 415 r. p.n.e. państwo izraelskie zostało odnowione, a świątynia Jahwe odbudowana. W 2. poł. I wieku p.n.e. ziemie Izraela dostały się pod panowanie Rzymu, który zarządzał nimi przez lokalnych władców (królów, tetrarchów) lub namiestników. Żydzi nigdy nie pogodzili się z utratą wolności, wzniecając bunty. Ostateczny kres zwartemu osadnictwu żydowskiemu w Palestynie położył cesarz rzymski Tytus, który podczas kolejnego powstania miejscowej ludności zdobył Jerozolimę, zburzył miasto ze świątynią Salomona, a ludność rozproszył po terytorium całego państwa rzymskiego (70 r. p.n.e.) - rozpoczęła się wielka diaspora żydowska (rozproszenie).

Święta księga judaizmu to Stary Testament. Został on spisany między XII a II w. p.n.e. w trzech językach: hebrajskim, aramejskim i greckim. Za natchnione przez Boga uważa się trzy działy: dział pierwszy - Torę, dział drugi - Prorocy i dział trzeci - Hagiografy. Ważną księgą dla judaizmu jest Talmud, księga, która zawiera prawa i przepisy religijne.

Ciekawostki (0)

Zabłyśnij i pokaż wszystkim, że znasz interesujący szczegół, ciekawy fakt dotyczący tego tematu.