Wybierz dział

Wczesne średniowiecze - Normanowie

Wczesne średniowiecze - Normanowie

Normanowie pochodzą z północnogermańskiej grupy etnicznej. Żyli na terenach o surowym klimacie, na którym nie rozwijało się rolnictwo. Często podróżowali po Bałtyku, zdobyli miano okrutnych rabusiów - byli zwani wikingami. Na przełomie VII i VII w. powstawały na ich terenach państewka plemienne, z czasem zabrakło miejsca. Wówczas łodziami, które mogły zabrać 40-60 wojowników penetrowali sąsiednie tereny. Z czasem Duńczycy zajęli Jutlandię, a następnie podążyli szlakiem do Fryzji i Brytanii. Z kolei Normanowie skierowali się w stronę Wysp Owczych, Szetlandów, Szkocji i Irlandii. Nastąpiła szybka asymilacja Normanów z ludnością rdzenną.

Duńczycy pojawili się w Brytanii po raz pierwszy w VIII w. Mieszkańcy Brytanii nie byli przygotowani na atak. Duńczycy szybko opanowali kraj, zawarli nawet umowę z królem angielskim Alfredem. Z czasem rozszerzali swoje granice. Kanut I Wielki, w 1017 r. opanował całą wyspę. Po podbojach zmieniło się społeczeństwo - stworzona została klasa zawodowych wojowników, do których ze względu na koszt ekwipunku, należeli tylko przedstawiciele wyższych warstw społęcznych. Wykształciły się również typowo feudalne zależności. W państwie podstawową jednostką organizacyjną była gmina. Pewnym novum była tzw. setka czyli organizacja duńskich najeźdźców powoływana w celach wojskowych, skarbowych i sądowych.

W X w. Normanowie nadal podbijali kolejne tereny. Pod wodzą Rollona dotarli m.in. do Francji. Udało im się dopłynąć do Paryża skąd organizowali wyprawy łupieżcze. Wkrótce król Francji zawarł układ z przybyszami - Normanowie otrzymali lenno w postaci dolnego brzegu Sekwany, a w zamian za to mieli bronić Francji. Ulegli oni szybkiej romanizacji.

W latach 1016-1042 królestwo Anglii było pod okupacją króla duńskiego Kanuta. Po jego śmierci Anglia odzyskała niepodległość. W 1066 r. zmarł król Anglii Edward. Przebywając wcześniej w gościnie u Normanów francuskich obiecał, że jego spadkobiercą będzie książę Normandii, Wilhelm. Po śmierci władcy angielskiego dostojnicy, łamiąc wolę zmarłego króla, wybrali królem Harolda.

Zapamiętaj!

W 1066 r. koło miejscowości Hastings na południu Anglii wojska anglosaskie zostały pokonane przez wojska normandzko-francuskie księcia Wilhelma. Najeźdźcy stłumili bunty ludności miejscowej. Cała ziemia w Anglii znalazła się w rękach Wilhelma Zdobywcy, który traktował kraj jako swoją zdobycz, rozdając ziemie swoim rycerzom. Rozpoczęła się unia angielsko-normandzka.

Nowy król Anglii wprowadził wiele zmian w swoim państwie: uniemożliwił swoim rycerzom zdobycie zbyt dużej ilości ziem na określonym terytorium, wprowadził zasadę, że wszyscy wasalowie, bez względu na miejsce w drabinie feudalnej, nim złożyli hołd swojemu bezpośredniemu seniorowi, najpierw składali przysięgę wierności królowi. Wszyscy mieszkańcy musieli płacić podatek królewski.

Normanowie francuscy traktowali Brytanię jak zdobycz. Zachowywali tradycje, obyczaje a zwłaszcza język francuski - posługiwał się nim władca i jego dwór. Kanał La Manche stał się szlakiem handlowym i drogą łączącą dwie części państwa anglo-normandzkiego. Jego władcy niebawem podjęli walkę z królami Francji. Anglia miała być dostarczycielką środków na prowadzenie wojny. Władza królów Anglii do końca XII w. była silna.

Normanów w Europie Wschodniej nazywano Waregowie. Waregowie trudnili się handlem i słynęli z rozbojów. Strefa ich wpływów sięgała do Zatoki Fińskiej. W VIII w. przekształcili oni Ładogę w wareską kolonie kupiecką. Tu swój początek miały dwa ważne szlaki handlowe: pierwszy w kierunku Wołgi, nad Morze Kaspijskie, do Bagdadu, a drugi do Dniepru, przez Morze Czarne do Konstantynopola.

Ciekawostki (0)

Zabłyśnij i pokaż wszystkim, że znasz interesujący szczegół, ciekawy fakt dotyczący tego tematu.