Wybierz dział

Gmachy (J. Przyboś)

Gmachy (J. Przyboś)

Wiersz powstał w 1927 roku, opublikowany został w 1930 roku. Napisany wolnym, bezrymowym wierszem, zdaniami głównie równoważnikowymi. Przeważają spiętrzone metafory zagęszczające znaczenia „Dachy / przerwane w skłonie”, „góry naładowane trudem człowieczym”.

Gmachy przedstawione są jako efekt trudu ludzkiego, osiągnięć techniki i cywilizacji. Stanowią żywioł okiełznany przez człowieka. Budowniczy - Wielki Kreator - zapanował nad masą budowli i uprowadził z niej „ruch”. Dzięki zastosowaniu wiedzy wyrastają „ruchy wynikłe ściśle”, precyzyjnie zaplanowane przez twórcę. Wiersz wyrasta z nurtu fascynacji „miastem, masą, maszyną”. Wiele elementów odwołuje się do procesu budowy: „budowniczy”, „cegła”, „piętra”, „mury”, „dachy”, „gmachy”.

Utwór zawiera pochwałę urbanizacji i zachwyt nad dziełem rąk ludzkich: „Pomyśleć: każda cegła spoczywa na wyjętej dłoni”. Przyboś próbuje odnaleźć w tej sytuacji miejsce poety. Ma on być „wykrzyknikiem ulicy”, czyli ma opisywać ulicę, jako wynik intelektu i pracy fizycznej człowieka. Poezja powinna być powszechna, docierająca wszędzie, nie tylko zarezerwowana dla wybranych. Wiąże się to z hasłem futurystów „artyści na ulicę”, propagującym dostępność sztuki.

Pogłębiaj wiedzę w temacie: Gmachy (J. Przyboś)

Zobacz podobne opracowania

Julian Przyboś
  • Liceum
  • Język polski
  • Dwudziestolecie międzywojenne
Julian Tuwim
  • Liceum
  • Język polski
  • Dwudziestolecie międzywojenne
Julian Tuwim
  • Liceum
  • Język polski
  • Dwudziestolecie międzywojenne
Julian Tuwim
  • Liceum
  • Język polski
  • Dwudziestolecie międzywojenne

Ciekawostki (0)

Zabłyśnij i pokaż wszystkim, że znasz interesujący szczegół, ciekawy fakt dotyczący tego tematu.