Przejdź na stronę główną Interia.pl

Wybierz szkołę

Wybierz dział

Zaproszenie do wspólnej nauki

zaprasza Cię do wspólnej nauki fiszek

Połączenie głosowe
Upewnij się, że masz włączone głośniki i mikrofon
Odrzuć

Rozmowa z panem Mickiewiczem (W. Chotomska)

Rozmowa z panem Mickiewiczem (W. Chotomska)

Marzenia poety mogą się spełnić...

Zgodnie z tytułem wiersz jest poetycką rozmową z polskim poetą z epoki Romantyzmu - Adamem Mickiewiczem. Jest on autorem polskiej epopei narodowej pod tytułem „Pan Tadeusz”. Podmiot liryczny w wierszu jest zbiorowy - to dzieci, na co wskazują słowa: „Tata świeczki zapali”, „Pod drzewkiem książka dla nas” (mowa o wieczorze wigilijnym). Drugi rozmówca to Adam Mickiewicz, ale jego wypowiedzi nie zostały tu przytoczone - znają je dzieci, prowadzą rozmowę w swojej wyobraźni. Jest on adresatem słów dzieci.

Poetka opisała wigilijny wieczór (to jednocześnie dzień urodzin Adama Mickiewicza) - pada śnieg, wszyscy spieszą do domów na kolację wigilijną. Tylko Mickiewicz stoi na pomniku i marznie, więc dzieci zapraszają go do siebie. Zamierzają usiąść przy choince i czytać „Pana Tadeusza”.

Ta poetycka rozmowa toczy się współcześnie, Adam Mickiewicz zmarł w 1855 roku, a „Pana Tadeusza” napisał w 1834. W „Epilogu” do tej epopei artysta wyraził swoje marzenie, by tę książkę czytali wszyscy Polacy. Dzieci z wiersza Chotomskiej dostały „Pana Tadeusza” w prezencie gwiazdkowym, bardzo się z tego cieszą - to kolejni czytelnicy Mickiewiczowskiej książki. Marzenie poety najwyraźniej się spełniło, wciąż ma nowych czytelników. Dzięki temu naprawdę trwa rozmowa romantycznego poety ze współczesnymi Polakami. Czytając epopeję, prowadzimy dialog z artystą i to właśnie opisała poetka.

Wanda Chotomska nawiązała do „Pana Tadeusza”, cytując zdanie z „Epilogu”: „O, gdybym kiedy dożył tej pociechy,/ Żeby te księgi zbłądziły pod strzechy”. Pokazała, jak spełniają się marzenia Adama Mickiewicza.

Wiersz jest złożony z długiej części zapisanej w sposób ciągły oraz z czterech strof (3, 6, 3, 4 wersy). Poetka zastosowała rymy parzyste: skwerze - kołnierze, głową - grudniową, przeplatane: pielgrzyma - zima, Adam - pada; okalające: święta - pamięta. Oprócz epitetów („śnieg biały”, śnieżna zamieć”) i porównania, zaczerpniętego z epopei („śnieg dokoła pomnika/ taki biały jak gryka”) nie ma tu właściwie środków artystycznych.

Zobacz podobne opracowania

Ciekawostki (0)

Zabłyśnij i pokaż wszystkim, że znasz interesujący szczegół, ciekawy fakt dotyczący tego tematu.