Przejdź na stronę główną Interia.pl

Wybierz szkołę

Wybierz dział

Zaproszenie do wspólnej nauki

zaprasza Cię do wspólnej nauki fiszek

Połączenie głosowe
Upewnij się, że masz włączone głośniki i mikrofon
Odrzuć

Dwa wiatry (J. Tuwim)

Dwa wiatry (J. Tuwim)

Poezja, czyli sztuka słowa

Jest piękny, wiosenny dzień. Wieje ciepły wiatr. Kwitną sady. Świeci słońce. Powietrze pachnie i orzeźwia. Uroda świata pobudza poetę do napisania pełnego radości, zabawnego wiersza o dwóch wiatrach.

Jeden wiatr Drugi wiatr
„w polu wiał” „w sadzie grał”
„pędziwiatr” „Cichuteńko, leciuteńko”
„Fiknął kozła, plackiem spadł,
Skoczył, zawiał, zaszybował,
Świdrem w górę zakołował,
i przewrócił się...”
„Liście pieścił i szeleścił,
Mdlał...”

Pierwszy wiatr zachowuje się jak rozbrykany chłopiec, jest łobuzerski, szybki, energiczny.

Drugi wiatr to wietrzyk: miły, delikatny, subtelny, powiew zaledwie.

Za pomocą środków poetyckich artysta buduje nowy, niezwykły świat - świat wiersza. Wiesz już, że poezja to odmienny od powszechnego sposób widzenia świata. Teraz wzbogaciłeś swą wiedzę o cenne spostrzeżenie: poezja jest sztuką słowa, umiejętnością tworzenia nowych światów za pomocą słów.

Pogłębiaj wiedzę w temacie: Dwa wiatry (J. Tuwim)

Zobacz podobne opracowania

Julian Tuwim
  • Podstawowa
  • Język polski
  • Wiersze
Julian Tuwim
  • Podstawowa
  • Język polski
  • Wiersze
Julian Tuwim
  • Podstawowa
  • Język polski
  • Wiersze
Julian Tuwim
  • Podstawowa
  • Język polski
  • Wiersze
Julian Tuwim
  • Podstawowa
  • Język polski
  • Wiersze

Ciekawostki (0)

Zabłyśnij i pokaż wszystkim, że znasz interesujący szczegół, ciekawy fakt dotyczący tego tematu.