Przejdź na stronę główną Interia.pl

Wybierz dział

Dwa wiatry (J. Tuwim)

Dwa wiatry (J. Tuwim)

Poezja, czyli sztuka słowa

Jest piękny, wiosenny dzień. Wieje ciepły wiatr. Kwitną sady. Świeci słońce. Powietrze pachnie i orzeźwia. Uroda świata pobudza poetę do napisania pełnego radości, zabawnego wiersza o dwóch wiatrach.

Jeden wiatr Drugi wiatr
„w polu wiał” „w sadzie grał”
„pędziwiatr” „Cichuteńko, leciuteńko”
„Fiknął kozła, plackiem spadł,
Skoczył, zawiał, zaszybował,
Świdrem w górę zakołował,
i przewrócił się...”
„Liście pieścił i szeleścił,
Mdlał...”

Pierwszy wiatr zachowuje się jak rozbrykany chłopiec, jest łobuzerski, szybki, energiczny.

Drugi wiatr to wietrzyk: miły, delikatny, subtelny, powiew zaledwie.

Za pomocą środków poetyckich artysta buduje nowy, niezwykły świat - świat wiersza. Wiesz już, że poezja to odmienny od powszechnego sposób widzenia świata. Teraz wzbogaciłeś swą wiedzę o cenne spostrzeżenie: poezja jest sztuką słowa, umiejętnością tworzenia nowych światów za pomocą słów.

Pogłębiaj wiedzę w temacie: Dwa wiatry (J. Tuwim)

Zobacz podobne opracowania

Julian Tuwim
  • Podstawowa
  • Język polski
  • Wiersze
Julian Tuwim
  • Podstawowa
  • Język polski
  • Wiersze
Julian Tuwim
  • Podstawowa
  • Język polski
  • Wiersze
Julian Tuwim
  • Podstawowa
  • Język polski
  • Wiersze
Julian Tuwim
  • Podstawowa
  • Język polski
  • Wiersze

Ciekawostki (0)

Zabłyśnij i pokaż wszystkim, że znasz interesujący szczegół, ciekawy fakt dotyczący tego tematu.