Przejdź na stronę główną Interia.pl

Wybierz dział

Piosenka (K. K. Baczyński)

Piosenka (K. K. Baczyński)

Podmiotem lirycznym wiersza jest ktoś wędrujący pięknym nadmorskim pejzażem. Został on opisany w konwencji snu. Nie wszystkie jego elementy można namalować, choć wiele z nich się do tego nadaje - poeta drobiazgowo opisuje barwy, ruch, „konsystencję” przedmiotów („miękkie gruszki”). Zaznacza także upływ czasu: „wieczorami”, wędrówka nigdy się nie kończy, trwa.

Wiersz jest wyjątkowy ze względu na metafory w nim użyte. Dzięki nim następuje wizualizacja świata przedstawionego, to znaczy czytelnik może go sobie wyobrazić, angażując w to jednak wszystkie zmysły: wzrok, słuch, smak, dotyk, węch. Baczyński wprowadził do wiersza następujące metafory, które można określić jako obrazowo-pojęciowe: „na fioletowoszarych łąkach / niebo rozpina płynność arkad”, „Pejzaż w powieki miękko wsiąka”, „noc liże morze słodką grzywą”, „Przed fontannami perłowymi / noc winogrona gwiazd rozdaje”. Zostały one zbudowane w oparciu o skojarzenia: łąki z morzem, ptakami, ciepłem, łagodnością letniego zmierzchu.

Ten piękny liryczny opis pejzażu tchnie spokojem, ukojeniem, poczuciem bezpieczeństwa. Wiersz powstał w 1938 r. i można go potraktować jako wyraz potrzeby oderwania się młodego chłopca od burzliwej, pełnej napięcia rzeczywistości (groźba wojny).

Wiersz jest zbudowany z czterech strof. Poeta zastosował rymy przeplatane: krajem - umierają; morza - rozdrożach. Wersy liczą po 9 sylab. Dzięki tak regularnej budowie wiersz ma wyrazisty, powolny rytm. Zgodnie z tytułem nadaje się do śpiewania.

Pogłębiaj wiedzę w temacie: Piosenka (K. K. Baczyński)

Ciekawostki (0)

Zabłyśnij i pokaż wszystkim, że znasz interesujący szczegół, ciekawy fakt dotyczący tego tematu.