Przejdź na stronę główną Interia.pl

Wybierz szkołę

Wybierz dział

Zaproszenie do wspólnej nauki

zaprasza Cię do wspólnej nauki fiszek

Połączenie głosowe
Upewnij się, że masz włączone głośniki i mikrofon
Odrzuć

Firanka (W. Broniewski)

Firanka (W. Broniewski)

Sytuacja liryczna przedstawiona w wierszu to bolesny dla podmiotu lirycznego moment - uniesiona przez wiatr firanka nasunęła mu skojarzenie z widokiem złożonej w trumnie córki Anki. Stan psychiczny podmiotu lirycznego (ojca i poety), który cierpi i pamięta jego zawieszenie pomiędzy jawą i snem, sprawia, że nie ma on pewności, czego jest świadkiem. Pragnienie zobaczenia córki znajduje swój wyraz w prośbie „O! pokaż mi się od tamtej strony!”. Jej odczuwana obecność budzi chwilowe uczucie szczęścia (trzykrotne powtórzenie „jak miło”), ale szybko przychodzi rozbudzenie, trzeźwa refleksja - „jak strasznie...”. Słowa te podkreślają przerażającą pustkę, która otacza podmiot liryczny. Całkowicie przytomny podaje w wątpliwość swoje wcześniejsze odczucia: „Firanka?... Czy tyś tu była?”.

Wyznacznikiem poetyckości jest tu, podobnie jak w omówionym wyżej trenie, konstrukcja wiersza. Jest złożony z trzech strof, pojawiają się rymy: ku mnie - w trumnie, zasłony - strony, strasznie - nie zasnę. Pierwsza strofa liczy trzy wersy, pozostałe - po cztery. Tym razem wersy mają bardzo różną długość od 4 do 11 sylab, jakby poeta chciał oddać natężenie przeżyć, napięcie towarzyszące obcowaniu z duchem, atmosferę grozy, kiedy nie wiadomo, co może się wydarzyć.

Obraz przedstawiony w wierszu nie jest realistyczny, ale fantastyczny, surrealistyczny (nadrealistyczny). Poeta operuje zaskoczeniem, tajemniczością, nastrojem niepewności, lęku, relacjonuje spotkanie z duchem, które opisane zostało w konwencji snu (onirycznej) lub wizji.

Warto zauważyć, że po zapisaniu tekstu wiersza w sposób ciągły (bez podziału na wersy) zachowuje on ten sam ładunek emocjonalny, który tu kryje się w treści, a nie w formie. Wrażliwy czytelnik dostrzeże różnice w rozłożeniu akcentów emocjonalnych, ale wymowa obu tekstów jest taka sama - rozpacz, ból i pustka człowieka żyjącego, który przeżył śmierć osoby ukochanej, bliskiej, dziecka.

Ciekawostki (0)

Zabłyśnij i pokaż wszystkim, że znasz interesujący szczegół, ciekawy fakt dotyczący tego tematu.