Przejdź na stronę główną Interia.pl

Wybierz szkołę

Wybierz dział

Zaproszenie do wspólnej nauki

zaprasza Cię do wspólnej nauki fiszek

Połączenie głosowe
Upewnij się, że masz włączone głośniki i mikrofon
Odrzuć

Nad stawem (L. Staff)

Nad stawem (L. Staff)

Sytuacja przedstawiona w utworze wywołuje pewien obraz. To widok gładkiej powierzchni wody, która, niczym nie zmącona, wydaje się być senna. Nagle ciszę przerywa niespodziewany hałas: ryba wyskakuje ponad taflę i głośno upada tworząc fontannę i zakłócając dotychczasowy spokój.

W utworze odnajdziemy epitety, np.: „wodzie nieruchomej”, „gładkim zwierciadłem”, „niewidomy staw, uosobienia i przenośnie: „staw jest od blasku niewidomy”, „kropel wytryski”, „wykrzyknik własnego milczenia”. Jednak celowym zabiegiem autora, najbardziej charakterystycznym w tym wierszu jest dźwiękonaśladownictwo. Poprzez nagromadzenie głosek o łagodnym brzmieniu (i, e, j, s) poeta oddaje bezruch i niczym nie zakłóconą ciszę (w I zwrotce), a ruch, działanie, nagłe poruszenie podkreśla, używając głosek o ostrym brzmieniu (z, sz, r, krz, trz) (w II zwrotce). I wers II zwrotki zmusza czytelnika do „przebudzenia”. Używa również wyrazów dźwiękonaśladowczych, nazywających dźwięki, np. „wytrysk”, „wystrzeliła”.

Poeta nazywa rybę „wykrzyknikiem własnego milczenia”. Istnieje powiedzenie „ryby głosu nie mają”, ponieważ nie wydają żadnych odgłosów. Ryby nie można usłyszeć, jej obecność można poznać jedynie po plusku wody. Dlatego plusk nazwany został wykrzyknikiem, to znaczy zaakcentowaniem i podkreśleniem niemożności zaistnienia innego rodzaju dźwięku.

Wiersz składa się z dwóch czterowersowych zwrotek ma, zatem budowę stroficzną, każdy wers liczy dziewięć sylab, to znaczy, że utwór jest sylabiczny. Rymy są żeńskie, przeplatane, dokładne: „nieruchomej - błękitnieje - niewidomy - nie dzieje”.

Zobacz podobne opracowania

Ciekawostki (0)

Zabłyśnij i pokaż wszystkim, że znasz interesujący szczegół, ciekawy fakt dotyczący tego tematu.