Przejdź na stronę główną Interia.pl

Wybierz szkołę

Wybierz dział

Zaproszenie do wspólnej nauki

zaprasza Cię do wspólnej nauki fiszek

Połączenie głosowe
Upewnij się, że masz włączone głośniki i mikrofon
Odrzuć

Wspomnienie (L. Staff)

Wspomnienie (L. Staff)

W czasie wakacji na leśnej polanie, nagrzanej słońcem odpoczywa Leń - tak przedstawia się osoba mówiąca w wierszu. Zanurzony w trawach i paprociach obserwuje niebo, po którym wolno płyną chmury. Bezwietrzna i słoneczna pogoda sprzyja takiemu leniuchowaniu, a przy tym skłania do wspomnień z dzieciństwa. Bezpośrednią przyczyną tych wspomnień są poziomki, rosnące wokół i rozsiewające miłe aromaty. Podmiot liryczny stwierdza nawet, że wspomnienie pochłonęło go całkiem: „wspomnienie (...) i poziomki i mnie z nimi zjadło”.

To nawiązanie do czasów dzieciństwa wskazuje, że podmiotem lirycznym jest osoba dorosła. Być może jeszcze się ona uczy, skoro mówi o wakacjach, albo wypoczywa, spędza urlop, a to też rodzaj „wakacji”.

W utworze poeta zastosował tak wiele epitetów, że składa się z nich cała pierwsza zwrotka:

„śródleśna polana,

zaciszna, samotna,

poranna, lipcowa,

żywiczna, paprotna”.

Nie brakuje także określeń w dalszej części wiersza: „wakacyjne niebo”, „agarowe chmury”, „moje imieniny”, „główna struna”, „zielone mchy”, „czerwone poziomki”, „bezdenna paszcza”. Wśród epitetów znajdziemy również słowa wymyślone przez autora: „paprotna”, „śródleśna”. Zastosowano tu także zaskakujące przenośnie: „chmury płyną (...) / leżąc brzuchami do góry”, „mucha / Główna struna ciszy”, „mchy echem / Dawności jaśnieją”, „poziomki / Dzieciństwem wonieją”, „wspomnienie z bezdenną / Paszczą”. Dzięki użyciu tych środków poetyckich wiersz staje się ciekawy, zaskakujący, zmusza nas do użycia wyobraźni. Równocześnie epitety pomagają bardzo dokładnie wyobrazić sobie wygląd miejsca, o którym mowa, a także oddają nastrój. W języku potocznym, codziennym nie stosujemy zwykle tylu określeń, a jeśli precyzujemy jakieś cechy, używamy wówczas słów prostych, zwyczajnych, niewyszukanych. Tu, w utworze poetyckim, spotykamy wyrazy niezwykłe, wymyślne albo nawet stworzone przez autora celowo (neologizmy), by urozmaicić, wzbogacić i uatrakcyjnić utwór.

Wiersz ma budowę stroficzną - składa się z sześciu czterowersowych zwrotek i jest sylabiczny, tzn. we wszystkich wersach ma jednakową ilość sylab (6). Dzięki takiej budowie można go czytać rytmicznie, miarowo i jednostajnie, co potęguje nastrój bezruchu, rozleniwienia, ciszy i spokoju. Co drugi wers rymuje się, a są to rymy żeńskie i dokładne: samotna - paprotna, chmury - góry, głębiny - imieniny, posłyszy - ciszy, jaśnieją - wonieją, siadło - zjadło.

Zobacz podobne opracowania

Leopold Staff
  • Podstawowa
  • Język polski
  • Wiersze
Leopold Staff
  • Podstawowa
  • Język polski
  • Wiersze
Leopold Staff
  • Podstawowa
  • Język polski
  • Wiersze
Antoni Słonimski
  • Podstawowa
  • Język polski
  • Wiersze

Ciekawostki (0)

Zabłyśnij i pokaż wszystkim, że znasz interesujący szczegół, ciekawy fakt dotyczący tego tematu.