Przejdź na stronę główną Interia.pl

Wybierz szkołę

Wybierz dział

Zaproszenie do wspólnej nauki

zaprasza Cię do wspólnej nauki fiszek

Połączenie głosowe
Upewnij się, że masz włączone głośniki i mikrofon
Odrzuć

W leśniczówce (K. I. Gałczyński)

W leśniczówce (K. I. Gałczyński)

Poetycki opis ukochanego miejsca

Poeta opisuje w wierszu swoją ukochaną leśniczówkę „Pranie” na Mazurach, do której często przyjeżdżał wraz z rodziną lub przyjaciółmi w okresie jesiennym. Ów „domek z czerwonej cegły” wznosi się na wzgórzu, z okna rozpościera się wspaniały widok na las i pole, wewnątrz, na stole stoi lampa naftowa, w nocy słychać szum drzew, w okna zagląda „księżyc w srebrnej peruce”. Dużą rolę pełnią w utworze rymy, czyli współbrzmienia wyrazów, których układ jest stały w każdej strofie (w ostatniej rymują się dodatkowe dwa wersy).

W wierszu, zwłaszcza w drugiej zwrotce, pojawia się wiele wyrazów, w których występują głoski: s (usechł, s, sypie, skrzypcach), ż (już), sz (szybach), si (jesieni), rz (skrzypiec). Takie nagromadzenie w wyrazach blisko siebie głosek syczących jest zabiegiem celowym. Poeta odwołał się w ten sposób do jednego ze zmysłów: słuchu (podobnie postąpił Aleksander Rymkiewicz w wierszu „Dom zwierząt”). Oddziaływanie na słuch pozwala czytelnikowi lepiej zrozumieć te zjawiska, które mają miejsce zwykle w jesieni: szum lasu, szelest spadających z drzew liści, powiew wiatru oraz wprowadzić w spokojny, choć nieco smutny, z powodu odchodzącego lata, jesienny nastrój.

Nagromadzenie spółgłosek naśladujących dźwęki w utworze wierszowanym nazywa się instrumentacją głoskową.

Pogłębiaj wiedzę w temacie: W leśniczówce (K. I. Gałczyński)

Ciekawostki (0)

Zabłyśnij i pokaż wszystkim, że znasz interesujący szczegół, ciekawy fakt dotyczący tego tematu.