Przejdź na stronę główną Interia.pl

Wybierz szkołę

Wybierz dział

Zaproszenie do wspólnej nauki

zaprasza Cię do wspólnej nauki fiszek

Połączenie głosowe
Upewnij się, że masz włączone głośniki i mikrofon
Odrzuć

Rozłączenie (J. Słowacki)

Rozłączenie (J. Słowacki)

Rodzaj literacki: liryka

Gatunek literacki: wiersz liryczny

Interpretacja

Adresatką utworu napisanego przez poetę w 1835 roku nad jeziorem Leman w Szwajcarii jest prawdopodobnie matka. Wiersz ma charakter intymnego wyznania, listu pisanego do ukochanej kobiety („biały gołąb smutku «...» nosi ciągłe wieści”). Podmiot liryczny, tułacz, z dala od ojczyzny, pogrążony w smutku, wyobraźnią wraca do bliskich jego sercu miejsc i osoby. Poczucie oddalenia syna i matki potęgują skontrastowane ze sobą dwa obrazy przyrody: okolice jeziora, otoczonego skałami - miejsce pobytu poety oraz rodzinny dom z ogrodem. W wyobraźni poety znajome miejsce zyskuje widzialny kształt, co umożliwia psychiczny kontakt z kochaną osobą:

„A choć mi teraz ciebie oczyma nie dostać,

Znając twój dom - i drzewa ogrodu, i kwiaty,

Wiem, gdzie malować myślą twe oczy i postać”.

Takiej możliwości pozbawiona jest adresatka utworu. Nie zna ona miejsca pobytu podmiotu, nie może więc go sobie wyobrazić („Ale ty próżno będziesz krajobrazy tworzyć”). Obydwa przedstawione w wierszu obrazy, mimo iż zespolone w myśli poety, mają odmienny charakter. Pejzaż otaczający podmiot liryczny jest wyraźny, silnie zmetaforyzowany i zdynamizowany. Przywołany w pamięci dom i jego otoczenie to obraz o zatartych konturach, oddalony w czasie i przestrzeni. Ostatnia zwrotka wyraża przekonanie o niemożności realnego spotkania się dwojga rozłączonych, ale także stanowi świadectwo wiary w nierozerwalność psychicznego i duchowego związku bliskich sobie osób, którego nic nie może zniszczyć:

„Lecz choć się nigdy, nigdzie połączyć nie mamy,

Zamilkniemy na chwilę i znów się wołamy”.

Ciekawostki (0)

Zabłyśnij i pokaż wszystkim, że znasz interesujący szczegół, ciekawy fakt dotyczący tego tematu.