Przejdź na stronę główną Interia.pl

Wybierz szkołę

Wybierz dział

Zaproszenie do wspólnej nauki

zaprasza Cię do wspólnej nauki fiszek

Połączenie głosowe
Upewnij się, że masz włączone głośniki i mikrofon
Odrzuć

Rozłączenie (J. Słowacki)

Rozłączenie (J. Słowacki)

Rodzaj literacki: liryka

Gatunek literacki: wiersz liryczny

Interpretacja

Adresatką utworu napisanego przez poetę w 1835 roku nad jeziorem Leman w Szwajcarii jest prawdopodobnie matka. Wiersz ma charakter intymnego wyznania, listu pisanego do ukochanej kobiety („biały gołąb smutku «...» nosi ciągłe wieści”). Podmiot liryczny, tułacz, z dala od ojczyzny, pogrążony w smutku, wyobraźnią wraca do bliskich jego sercu miejsc i osoby. Poczucie oddalenia syna i matki potęgują skontrastowane ze sobą dwa obrazy przyrody: okolice jeziora, otoczonego skałami - miejsce pobytu poety oraz rodzinny dom z ogrodem. W wyobraźni poety znajome miejsce zyskuje widzialny kształt, co umożliwia psychiczny kontakt z kochaną osobą:

„A choć mi teraz ciebie oczyma nie dostać,

Znając twój dom - i drzewa ogrodu, i kwiaty,

Wiem, gdzie malować myślą twe oczy i postać”.

Takiej możliwości pozbawiona jest adresatka utworu. Nie zna ona miejsca pobytu podmiotu, nie może więc go sobie wyobrazić („Ale ty próżno będziesz krajobrazy tworzyć”). Obydwa przedstawione w wierszu obrazy, mimo iż zespolone w myśli poety, mają odmienny charakter. Pejzaż otaczający podmiot liryczny jest wyraźny, silnie zmetaforyzowany i zdynamizowany. Przywołany w pamięci dom i jego otoczenie to obraz o zatartych konturach, oddalony w czasie i przestrzeni. Ostatnia zwrotka wyraża przekonanie o niemożności realnego spotkania się dwojga rozłączonych, ale także stanowi świadectwo wiary w nierozerwalność psychicznego i duchowego związku bliskich sobie osób, którego nic nie może zniszczyć:

„Lecz choć się nigdy, nigdzie połączyć nie mamy,

Zamilkniemy na chwilę i znów się wołamy”.

Kształt artystyczny

Rozłączenie to intymny monolog podmiotu lirycznego, mający niejako formę listu. Bezpośrednie zwroty do adresatki stwarzają sytuację wyznania, rozmowy bliskich sobie osób. Zmysłowe obrazy krajobrazu, silnie zdynamizowane przez nagromadzenie czasowników („tworzyć”, „zwalić i położyć”, „dzielić”) korespondują z intensywnością uczuć podmiotu lirycznego. Siłę wyrazu wzmacniają wyszukane metafory: „malować myślą twe oczy”, „niebo zwalić i położyć”, „włosem deszczu skałom wieńczyć głowę” i epitety: „gołąb smutku”, „łza różowa”. Niejasny symbol gwiazdy, oznaczający stróża kobiety i ją samą, rozszerza znaczenia tekstu.

Ciekawostki (0)

Zabłyśnij i pokaż wszystkim, że znasz interesujący szczegół, ciekawy fakt dotyczący tego tematu.