Przejdź na stronę główną Interia.pl

Wybierz szkołę

Wybierz dział

Zaproszenie do wspólnej nauki

zaprasza Cię do wspólnej nauki fiszek

Połączenie głosowe
Upewnij się, że masz włączone głośniki i mikrofon
Odrzuć

Testament mój (J. Słowacki)

Testament mój (J. Słowacki)

Rodzaj literacki: liryka

Gatunek literacki: wiersz liryczny

Interpretacja

Podmiot liryczny wiersza, który utożsamiać można z samym poetą, żegnając się ze światem, dokonuje podsumowania swojego życia i twórczości. W bezpośrednim monologu, skierowanym do przyjaciół i do współczesnego mu pokolenia romantyków, poeta dzieli się ze słuchaczami swoimi refleksjami. Jego wypowiedź pełna jest goryczy i rezygnacji. Podmiot dotkliwie odczuwa swoją samotność, która stała się jego doświadczeniem jako poety i człowieka:

„Nie zostawiłem tutaj żadnego dziedzica

Ani dla mojej lutni, ani dla imienia”.

Mimo poczucia niespełnienia, ma świadomość, iż wiernie służył narodowi i ludziom („Nigdy mi, kto szlachetny, nie był obojętny”, „Żem dla ojczyzny sterał moje lata młode”). Odchodząc, podmiot liryczny nie prosi przyjaciół o okazywanie smutku na jego pogrzebie; żal mu tylko matki, pragnie, aby wróciły do niej prochy jego serca spalonego w aloesie (aloes był symbolem pamięci i trwałości uczucia). Żywym zostawia przykazanie aktywnej walki i nakaz objęcia duchowego przywództwa narodu.

Mając świadomość, iż jego poezja nie uzyskała zrozumienia wśród czytelników, a on sam był „(...) sternikiem duchami napełnionej łodzi”, podmiot liryczny w ostatniej zwrotce wyraża jednak nadzieję, iż głoszone przez niego idee trafią kiedyś do serc potomnych:

„Jednak zostanie po mnie ta siła fatalna,

Co mi żywemu na nic... tylko czoło zdobi;

Lecz po śmierci was będzie gniotła niewidzialna,

Aż was, zjadacze chleba - w aniołów przerobi”.

Testament... stanowi nie tylko podsumowanie życia poety, ale jest także wezwaniem do odrzucenia postawy rozpaczy i podjęcia ofiarnej walki w celu odzyskania przez Polskę niepodległości.

Kształt artystyczny

Wiersz ma charakter poetyckiego testamentu, czyli utworu, będącego pożegnaniem ze światem i wyrazem ostatniej woli, której adresatami są żyjący. Utwór J. Słowackiego, należący do liryki bezpośredniej, skierowany jest do konkretnego odbiorcy (przyjaciół, współczesnych i potomnych). Wykrzykniki i pytania retoryczne podkreślające siłę wyrazu są świadectwem duchowego i emocjonalnego zaangażowania poety. W wierszu występują epitety („dźwięk pusty”, „płaszcz (...) nie wyżebrany”, „niepłakana trumna”), porównania („Imię moje tak przeszło jako błyskawica”), metafory („Być sternikiem duchami napełnionej łodzi”).

Ciekawostki (0)

Zabłyśnij i pokaż wszystkim, że znasz interesujący szczegół, ciekawy fakt dotyczący tego tematu.