Wybierz szkołę

Wybierz dział

Zaproszenie do wspólnej nauki

zaprasza Cię do wspólnej nauki fiszek

Połączenie głosowe
Upewnij się, że masz włączone głośniki i mikrofon
Odrzuć

Wprowadzenie

Wprowadzenie

Geneza, nazwa i założenia epoki

Terminem Młoda Polska określa się całokształt zjawisk literackich mających miejsce w latach 1890-1918. Po raz pierwszy terminu tego użył Artur Górski w cyklu swoich artykułów pt. Młoda Polska, opublikowanych w krakowskim „Życiu” w 1898 roku. Ilość terminów określających tę epokę wynika z wielości zjawisk literackich, filozoficznych, estetycznych i społecznych. Terminem, który pojawił się najwcześniej jako określenie nowych zjawisk artystycznych końca wieku, był modernizm. Nazwa wywodzi się od francuskiego słowa moderne, co znaczy nowoczesny, współczesny. Modernizm określał tendencje artystyczne i światopoglądowe o charakterze nowatorskim. Profesor Kazimierz Wyka proponuje, by tym terminem określić pierwszą, wczesną fazę Młodej Polski, czyli pierwsze dziesięciolecie epoki.

Neoromantyzm podkreślał przynależność literatury epoki do tradycji romantycznej i nawiązania do dzieł jej twórców. Termin ten został użyty po raz pierwszy w 1902 r. przez Edwarda Porębowicza w artykule Poezja polska nowego stulecia.

Dekadentyzm z języka francuskiego decadence znaczy schyłek, koniec. Terminem tym określano nastroje zwątpienia, znużenia, przeświadczenie o kryzysowym charakterze kultury europejskiej końca XIX wieku. Podstawę światopoglądu dekadentów stanowił pesymizm, negacja, zwątpienie, zanik woli życia. Odpowiednikiem dekadentyzmu jest fin de siècle (koniec wieku).

Zobacz podobne opracowania

Ciekawostki (0)

Zabłyśnij i pokaż wszystkim, że znasz interesujący szczegół, ciekawy fakt dotyczący tego tematu.