Przejdź na stronę główną Interia.pl

Wybierz dział

Wprowadzenie

Romantyzm w Europie

Romantyzm w Anglii powstał w nawiązaniu do istniejących tam już w XVIII wieku tendencji preromantycznych. Manifestem nowego nurtu stał się zbiór Lyrical Ballads autorstwa poetów tzw. szkoły jezior (W. Wordsworth, S. T. Coleridge). Angielscy twórcy nawiązywali do średniowiecznego mistycyzmu, a poezję rozumieli jako swobodną ekspresję uczuć. Innym symptomem zwrotu do średniowiecza był rozwój powieści grozy, zwanej też powieścią gotycką. Twórcą powieści poetyckiej, a przede wszystkim powieści historycznej nowego typu (żywa akcja na tle wydarzeń historycznych, koloryt lokalny, fantastyka), był Walter Scott, autor Waverleya. Najwybitniejszym autorem powieści poetyckich, takich jak Giaur, Korsarz, oraz jedną z największych indywidualności romantyzmu angielskiego stał się George Gordon Byron.

W Niemczech nowy prąd został zapoczątkowany przez preromantyzm, a zwłaszcza przez twórczość poetów okresu burzy i naporu („Sturm und Drang”). Przedstawiciele tego kierunku - J. W. Goethe (Cierpienia młodego Wertera, Faust) oraz F. Schiller (Zbójcy) - uczucie i intuicję uczynili jedynymi źródłami poznania, przedkładali wyobraźnię nad reguły poetyckie, odwoływali się do twórczości ludowej, wprowadzili do literatury język potoczny, a swoich bohaterów obdarzali bogatym życiem wewnętrznym. W romantyzmie niemieckim wykorzystywano groteskę, fantastykę, odwoływano się do literatury średniowiecznej i ludowości. Czołowymi przedstawicielami okresu dojrzałego romantyzmu w Niemczech byli bracia F. i A. Schleglowie, Novalis, H. Heine.

Mimo działalności we Francji Jana Jakuba Rousseau, osiemnastowiecznego autora sentymentalnej powieści Julia, czyli nowa Heloiza, i głoszenia haseł zwrotu do natury, oddziaływanie prądów romantycznych było opóźnione. Tłem historycznym romantyzmu we Francji była Wielka Rewolucja, która przeobraziła sytuację społeczno-polityczną kraju. Nowy nurt przygotowany został przez działalność krytyczno-literacką pani de Staël (O literaturze, O Niemczech). Do prawdziwego przełomu romantycznego doszło we Francji z końcem lat dwudziestych. Manifestem francuskiego romantyzmu była przedmowa W. Hugo do jego dramatu Cromwell, określająca założenia nowego typu dramatu, których realizacją stał się Hernani tego samego autora. Twórcą francuskiej komedii był A. de Musset, liryki - W. Hugo, A. de Lamartine, zaś powieści W. Hugo (Nędznicy), Stendhal (Pustelnia parmeńska), H. Balzak i G. Sand. Literaturę francuską wyróżnia silny estetyzm, skupienie, uwagi na zagadnieniach artystycznej ekspresji, wolności twórcy nowego modelu literatury.

W Rosji romantycy w swojej twórczości poruszali problemy rewolucyjno-niepodległościowe, wyrażali pragnienia obalenia caratu. Najwybitniejszymi przedstawicielami tego okresu byli poeci dekabryści: A. S. Puszkin, M. J. Lermontow oraz prozaik N. G. Gogol.

Pogłębiaj wiedzę w temacie: Wprowadzenie

Ciekawostki (0)

Zabłyśnij i pokaż wszystkim, że znasz interesujący szczegół, ciekawy fakt dotyczący tego tematu.