Wybierz szkołę

Wybierz dział

Zaproszenie do wspólnej nauki

zaprasza Cię do wspólnej nauki fiszek

Połączenie głosowe
Upewnij się, że masz włączone głośniki i mikrofon
Odrzuć

Makbet (W. Szekspir)

Dramat szekspirowski

Szekspir był nie tylko współtwórcą i innowatorem tak znaczącej instytucji, jaką stał się teatr elżbietański, ale przede wszystkim twórcą własnej, oryginalnej odmiany dramatu, zwanej dziś dramatem szekspirowskim.

Najważniejszymi jego cechami były:

- zerwanie z klasyczną zasadą trzech jedności (czasu, miejsca i akcji), dopuszczenie daleko idącej umowności w tym względzie,

- wprowadzenie na scenę duchów, wydarzeń irracjonalnych (zerwanie z realistyczną konwencją sztuki),

- zerwanie z zasadą jednolitości charakteru bohaterów - teraz cechuje ich zmienność, łatwość popadania w skrajne emocjonalnie stany,

- zerwanie z zasadą decorum (obowiązek pisania tragedii stylem wysokim, a komedii średnim lub niskim - teraz w tragedii mogą się pojawić także postaci „niskie”, a styl graniczyć nawet z farsowym),

- wprowadzenie scen zbiorowych (tłumu, wojska),

- zerwanie z zasadą jedności estetyki (u Szekspira sceny komiczne przeplatają się z tragicznymi), pojawia się liryzm, przemieszany z komizmem lub tragizmem.

W tworzeniu kolejnych sztuk W. Szekspir korzystał z kronik historycznych i XVI-wiecznych romansów, traktując je bardzo dowolnie, przetwarzał ich fabułę według własnych potrzeb. W swych tragediach wzbogacał wzorce osobowe o ciekawe typy charakterologiczne, wprowadzał sploty intryg i ze szczególną uwagą śledził stany psychiczne swoich bohaterów. W tym właśnie celu wprowadzał elementy nierealne, czary i często wykorzystywał bujną fantazję.

Tragedia szekspirowska ukazuje przeważnie jednego lub dwóch bohaterów, pochodzących z wysokiego rodu, w momencie, gdy stają w swym życiu przed jakimś wyzwaniem, trudną próbą, która zazwyczaj w wyniku splotu wydarzeń powoduje ich śmierć.

Wybiera on bohaterów nieprzeciętnych, uwikłanych w konflikty wewnętrzne i zewnętrzne. Akcję budują czyny postaci, które są wynikiem ich skomplikowanych charakterów.

Chrześcijański wzorzec moralny jest dla autora dramatów podstawowym probierzem człowieczeństwa, według którego ocenia swoich bohaterów.

W tragedii szekspirowskiej możemy wyróżnić pięciostopniowy schemat akcji:

- ekspozycja, czyli wprowadzenie,

- powstanie konfliktu,

- rozwój konfliktu,

- kryzys,

- rozwiązanie.

Ciekawostki (0)

Zabłyśnij i pokaż wszystkim, że znasz interesujący szczegół, ciekawy fakt dotyczący tego tematu.