Przejdź na stronę główną Interia.pl

Wybierz szkołę

Wybierz dział

Zaproszenie do wspólnej nauki

zaprasza Cię do wspólnej nauki fiszek

Połączenie głosowe
Upewnij się, że masz włączone głośniki i mikrofon
Odrzuć

Latarnik (H. Sienkiewicz)

Bohaterowie

Mr Izaak Falconbridge - konsul USA w Panamie. To dzięki niemu Skawiński otrzymał posadę latarnika.

Johns - strażnik portowy dowożący Skawińskiemu wodę i żywność (postać epizodyczna).

Skawiński - główny bohater utworu; ma około siedemdziesiąt lat, oczy jasne, ruchy i postawę żołnierza i smutny wyraz twarzy.

Fabuła obejmuje stosunkowo krótki czas z życia bohatera, jego pracę w latarni w Aspinwall, ale właśnie w tym epizodzie skoncentrowane są wszystkie jego przeżycia. Skawiński jest u schyłku swego burzliwego życia, przypominającego los mitycznego Odyseusza, który z woli bogów tułał się po morzach, nim powrócił do swej ojczyzny, Itaki. Narrator tak opowiada o swym bohaterze: „Miał on nieszczęście, że ilekroć rozbił gdzie namiot i rozniecił ognisko, by się osiedlić, stale jakiś wiatr wyrywał kołki z namiotu, rozwiewał ognisko, a jego samego niósł na stracenie”.

W pierwszej części biografii Skawińskiego zawarte są typowe losy emigranta-tułacza, żołnierza powstania listopadowego, romantyka walczącego o wolność innych, m.in. w kampanii węgierskiej 1848 r. Człowieka wielu zawodów (poszukiwacz złota, strzelec, marynarz, przemysłowiec), stale jednak mającego świadomość bycia tułaczem, ściganym przez jakąś „mściwą rękę”. „Obczyzna”, w jakiej teraz przebywa, jest dla niego nieprzyjazna i pełna niebezpieczeństw. „Wierzył, że jakaś potężna a mściwa ręka ściga go wszędzie, po wszystkich lądach. Nie lubił jednak o tym mówić; czasem tylko, gdy go pytano, czyja to miała być ręka, ukazywał tajemniczo gwiazdę polarną (...)”. Niemniej jednak Skawiński, niczym Syzyf, „lazł pod górę tak pracowicie jak mrówka. Zepchnięty sto razy, rozpoczynał swą podróż po raz setny pierwszy”. Ufność i nadzieja, że „wszystko będzie dobrze”, dały mu siłę przetrwania i wiarę w odzyskanie utraconego świata.

Czyniąc Skawińskiego przeciętnym, niezamożnym Polakiem, wtopił go Sienkiewicz w polską masę emigracyjną. Doświadczenia życiowe wyrabiają w Skawińskim siłę charakteru i siłę moralną, ale z drugiej strony pragnie odpoczynku i spokoju. Proces starzenia się osłabił w nim powoli motywację do życia: „cierpliwość jego poczynała być coraz bardziej podobna do rezygnacji”, „na koniec opanowała go tylko jedna myśl: myśl spoczynku”. Idealnym miejscem była dla niego latarnia. Powoli stracił kontakt z ludźmi i przestał marzyć o ojczyźnie.

W końcowej części następuje „przebudzenie” bohatera ze snu. Pod wpływem Pana Tadeusza wrażliwa dusza Skawińskiego znowu poczęła odczuwać miłość i przywiązanie, wręcz uwielbienie ojczyzny. Lektura wzbudziła głęboką tęsknotę, wzruszenie, rozpacz, żal i ból. Rozczulenie i wzruszenie stało się bezpośrednią przyczyną zaniedbania obowiązków i utraty pracy. Stało się powodem nowej wędrówki starca, ale teraz na drogach tułaczych będzie miał drogowskaz, dzięki któremu wróci kiedyś do ojczyzny.

Ciekawostki (0)

Zabłyśnij i pokaż wszystkim, że znasz interesujący szczegół, ciekawy fakt dotyczący tego tematu.